Ολα τα χρησιμοποιείς και σε χρησιμοποιούν.
Να είσαι χρηστικός και να φθείρεσαι όπως ορίζει
η φύση σου. Να είσαι δοτικός. Κανείς δε μπορεί να
σου πάρει τίποτα, μόνο τη γεύση σου. Οσο περισσότερο
δίνεσαι, τόσο υπάρχεις. Οσο αφήνεσαι, τόσο μεγαλώνεις.
...Ολα είναι μικρά και περαστικά. Μόνο ένα είναι μεγάλο.
Το νόημα τους..
Λιώσε, πριν μορφοποιηθείς. Τίποτα δε σου ανήκει.
Μόνο το ταξίδι.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΠΟΝΤΟΣ- Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΟΤΚΑΓΙΑ

Σε μια σπηλιά είχαν κρυφτεί ενενήντα πέντε γυναικό­παιδα πού τα προστάτευαν δεκαπέντε αντάρτες. Οι Τούρκοι πολεμούσαν με δύναμη ενός τάγματος για να την πλησιά­σουν, μα δεν τα κατάφερναν, γιατί ένας βαθύς γκρεμός τούς εμπόδιζε να φτάσουν ως το στόμιό της. Επί δέκα οχτώ μέ­ρες έριχναν αφειδώλευτα το καυτό μολύβι τους χωρίς να μπορέσουν να λυγίσουν την αντίσταση των δεκαπέντε πα­λικαριών. Τη δέκατη ένατη όμως μέρα, τα βόλια των ανταρτών τελείωσαν καί οι υπερασπιστές της σπηλιάς κυριεύ­τηκαν από μαύρη απόγνωση. Επί ώρες ολόκληρες ό νεα­ρός καπετάνιος δίσταζε να φανερώσει την τραγική κατά­σταση στους άμαχους. Στο τέλος, όμως, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, τούς μάζεψε καί τούς είπε με θλιμμένη φωνή:

—’Αδέλφια, πρέπει να μάθετε τήν αλήθεια, όσο πικρή καί αν είναι. Τελείωσαν όλες οι σφαίρες καί είμαστε πιασμέ­νοι στα δίχτυα των Τούρκων.

Οι γυναίκες άκουσαν τήν κουβέντα τού καπετάνιου με απάθεια σα να τήν περίμεναν. Βλέποντάς τον μάλιστα να υποφέρει, βιάστηκαν να τού πουν με μια φωνή:

— Να μη μας παραδώσετε στους Τούρκους!

Ό καπετάνιος ξαφνιάστηκε.

— Μα πώς θα γίνει αυτό; Δεν ακούσατε τί σας είπα; Δεν έχουμε βόλια.

— Να μας σκοτώσετε! απάντησαν με ήρεμη αποφασιστικότητα.

Ό καπετάνιος έσκυψε το κεφάλι του συντριμμένος. Κάθισε σε μια άκρη καί σκέφτηκε. Ζύγισε τα υπέρ καί τα κατά. Κατόπιν κάλεσε τα παλικάρια του καί συζήτησε μαζί τους τη θέληση των γυναικόπαιδων να σκοτωθούν παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων καί να ατιμαστούν. Συμφώνησαν όλοι πώς δεν τούς απόμενε άλλη λύση. Καί αποφάσισαν.

Έπειτα από λίγη ώρα ξετυλίχτηκε ή πρώτη σκηνή: Οι αντάρτες, με πρόσωπα πετρωμένα καί με μάτια πού γυάλιζαν  από τα συγκρατημένα δάκρυα, αράδιασαν το πλήθος έξω από τη σπηλιά, γυναίκες, γέρους καί παιδιά καί, βγά­ζοντας κατόπιν τα μαχαίρια τους, εκτέλεσαν τήν τρομερή απαίτηση των γυναικών! Όταν ξεψύχησαν καί τα ενενήντα πέντε γυναικόπαιδα, ακολούθησε ή δεύτερη σκηνή: Οι αντάρτες έσπασαν τα όπλα τους χτυπώντας τα πάνω στα βρά­χια καί κατόπιν πήδησαν κάτω στο γκρεμό καί σκοτώθη­καν .